Blog Everyday, Everyday OK! ayan may part 2
Saturday, February 28th, 2009Napansin ko na matindi ang radar ng mga fellow-blogista ko kapag blogging ang pinag-uusapan. Dahil nagkaroon ng EDSA DOS ang EDSA WAN, at dahil dakila talaga akong papampam, eto may part 2 na.
Tinanong ako ng isang kaibigan ko kahapon kung bakit masyado akong nahumaling sa pagbablog. Ano daw ba ang mahihita ko rito maliban sa pagkakaroon ng mala-tarsier na mata at mga daliring pindot ng pindot kahit wala namang pinipindot. Napaisip ako, ano nga ba?
Eto ang Top 10 reasons kung bakit ako nagbablog.
1. Wala lang, gusto ko lang magpapansin sa cyberworld gaya ng ibang blogista. Lahat naman tayo e may nakatagong KSP sa katawan. Kelangan kong punan yun dahil isa akong outcast nung sperm cell pa lang ako. Belat na lang dun sa ibang sperm cells dahil ako ang nabuo at hindi sila.
2. Dati akong OP ng isang MIRC Chatroom at naengganyo lang ako ng isang girlaloo chatter na bumisita sa kanyang blog[oo, puro girl lang chinachat ko, baka sakaling mag-aya ng SEB, hehe] . Nabola naman ako ng hitad at aba! parang diary pala itech! Binasa ko ang kanyang blog at ako’y naengganyong makigaya dahil nag-init si tweetybirdy ko sa mga pinagsusulat nya. Akala ko Xerex Xaviera online.
3. Teka wala akong maisip. mamaya na lang.
4. Wala akong magawa sa opisina. Kesa naman mangulangot ako buong maghapon. Sayang ang booger. Dito ko binubuhos lahat ng galit ko sa boss ko. Pero hanggang dun lang yun. Duwag ako sa personal eh. Lolz. Nagpapasalamat ako sa nag-isip ng ALT+TAB sa keyboard. Kung hindi dahil sa heroics nito, matagal na akong sisante sa trabaho.
5. May hinahanap akong labopmylayp na ilang taon ko nang di nakikita. May nagawa akong konting kasalanan sa kanya at eto ang paraan ko para magpapansin. Baka sakali nga namang sumikat ako at malaman nyang ako yung dati nyang dyowa na iniwan nya. “Sana mabasa mo ito. Inday! Asan kana?! sori at madilim talaga nung gabing yun. sa susunod, isushoot ko na talaga sa tamang butas. pwomiz.”
6. Artist ako, kelangan ko ng outlet sa cyberworld. Need ko na ring sumabay sa technology at baka mapagiwanan ako. Ayoko rin yung nag-aamoy pintura ako lagi noh! Kelangan social ako paminsan-minsan. Social climber din kasi ako. Dati akong taong grasa.
7. Hidden obsession ko ang pagiging writer. Gaya-gaya kasi ako talaga. Nakita ko lang na madaming nagbablog kaya nakigaya na rin ako. Dito walang restriction ang pagiging manunulat. Di mo na kelangan dumaan sa MTRCB para lang ilabas ang gusto mong sabihin sa madla.
8. Idol ko si Dante Varona. Oo mga kids, isa ito sa mga dahilan kung bakit ako nagbablog. Kelangan nyong malaman ang showbiz 101 at isa si Dante Varona sa mga iniidolo ko. Kaya ko binuo ang blog na ito para ipaalala sa inyo na si Dante Varona ang bukod tanging nilalang na tumalon sa San Juanico Bridge na walang dobol para sa pelikulang Hari ng Stunt.
9. Malapit na. isa na lang.[paker, wala nang maisip]
10. Isa akong makabayan at gusto kong ilabas ang lahat ng bwakananginang galit ko sa gobyerno. Gusto kong murahin lahat ng nang-aapi at inutil. Pakyu Saddam! Pakyu Bush! Pakyu Lito Lapid…teka senador ba ito? ok, I got kerid away. Andami kong gustong itanong like: Bakit suki si FG ng lahat ng eskandalo sa Gobyerno? Bakit FG ang tawag sa kanya? Fucking Gorilla? Ano na nangyari kay Lozada? Nagkaonsehan lang ba sa partihan kaya siya pumiyok? Sino ba talaga pumatay kay Magellan? Eh si Lapu-lapu?May itatanong pa sana ako kaya lang natatakot na ako.[ sshhhh…may tao sa labas..may dalang bayong…]
Der u heb it. Ang Top Ten Reasons kung bakit ako nagbablog. Sa lahat ng sinulat ko, isa lang dyan ang totoo. Ikaw anong reason mo sa pagbablog?
The artist
Friday, February 27th, 2009
I was just browsing through the internet when I saw an article about my former classmate Kirby Roxas. Nainspire tuloy akong i-post itong doodle ko na naipost ko na rin dun sa nacomatose kong unang blog. Wala lang. Matagal ko na kasing tinakwil ang pagiging artist ko. Pero kahit ganun ang pinaggagawa ko, eto pa rin at parang may kung anong pwersa ang humihila sakin kung saan ako nanggaling. Paksyet na malagket kasi, anlayo ng trabaho ko ngayon sa pinag-aralan ko nung kolehiyo.
Nakapag-exhibit na siya ng mga paintings nya. Galing! Kasabayan ko lang ito dati nakikipagbalyahan sa pila ng enrollment sa FEU IARFA. Ngayon e pashow-show na lang sa mga exhibit[hindi ito show tulad ng iniisip mo dear reader na manyakis,wala sa cyberworld ang usapan natin]. Kapareho ko lang siya dati na mukhang ermitanyo sa pananamit at sa porma[longhair pa ako nun at mahilig sa butas na pantalon]. Huli kaming nagkita nung 2007 at ahem, ahem…maasim pa rin si parekoy. Anderstandabol naman kasi kalaban mo sa pagpipinta ang pasma. Masisira ang pulso mo kapag naligo ka agad pagkatapos ng halos bente kwatro oras na pagpipinta. Asyd prom dat, mukha pa ring ermitanyo ang poreber pasyoneyt na artist kong kaibigan[ganyan din ako dati bago ako nahatak ng korporeyt world at napilitang mag-anyong tao para magkapera].
Ngayon, beri saksespul na siya sa industriya ng sining bilang isa sa kinikilalang contemporary artist. Kasabayan nya ang isa ko pang klasmeyt na si Parker Encisa. Mga multi-awarded artist na silang matatawag. At least nabubuo na nila ang kanilang Personal Legend na tinatawag ni Paulo Coelho. I just witnessed a proof that when you love what you’re doing, no one can stop you from achieving your dreams.
On da sekond tot, napaisip ako sa sarili ko, hindi na yata ako nag-eenjoy sa career ko. Gusto ko bumalik sa pagpipinta.Oo, tama. Uumpisahan ko na bukas pinturahan yung bubong ng kapitbahay ko. Pera din yun. hehe.
Nursery Rhyme
Wan tu tri! asawa ni Mari, araw gabi walang panti!
After more than 10 years, narinig ko ulit itong nursery rhyme nato kahapon habang naglalakad ako pauwi. May sira-ulong bata na tumutula. Akala ko sa probinsya ko lang ito maririnig. Sino kaya ang bwakananginang gumawa ng nursery rhyme nato? Walang katuturan pero mapapangisi ka kapag narinig mo.
Lagi itong tinutula ng mga kalaro kong bata noong maliit pa ako. Hindi ko alam kung sino pasimuno pero bilib ako sa kanya. Malamang natalsikan siya ng laway ni Boy Sullivan, ang pamosong bashtush singer ng 80’s. Ang mga kanta nya ang suking patugtugin ng mga jeepney drivers dati sa probinsya namin sa Isabela habang bumibyahe from Cabagan to Ilagan. Sayang nga lang at naging extinct na yung mga jeep dito at pinalitan na ng mga bus.
Kung di mo siya kilala e malamang kahapon ka lang pinanganak. Bago pa nauso yung bandang Green Department nung 90’s e nauna na siya. Kasabayan nya yata sina Yoyoy Villame kundi ako nagkakamali. Siya ang nagpasikat ng kantang “Si Haring Solomon…may alagang pagong….” at iba pang bashtush songs.
Anyhow, balik tayo dun sa narseri raym. Nakakatuwa minsan pag may maririnig kang nakakapagpaalala ng iyong kamusmusan. Lalo na yung mga forbidden ones. hehe. Eto pa isa.
May dumi-dumi sa ulo, Ikakasal sa linggo.
Kapag utu-uto ka naman e mapapahawak ka sa buhok mo sabay punas sa ulo.
Kakanta naman ulit ang mga lukaret mong barkada:
Inalis! Inalis ikakasal sa lunes!
Pakingsyet na yan. Ilang beses na akong nabiktima.
May isa pa akong alam. Eto, sa wika namin ito kaya be atentib.
Bumbung! Kirakkibung! Appe Umay minung! Appe Umay kumang! Hay! hay! nadanganang!
Translation: Bumbung! Kirakkibung! [wala to, sound epeks lang ‘to]
Appe umay minung [ Kunwari daw iinom]
Appe umay kumang [ kunwari daw kakain]
hay! hay! nadanganang [ pung! huli ka!]
Kung anuman ang ginagawa nya e kayo na bahala mag-isip. Basta unang kinanta ito nung may nahuling nagtitikol sa loob ng CR sa isang classroom. Kayo, may narseri raym din ba kayong nagpapaalala sa inyong nakaraan?
Blog Everyday, Everyday OK!
Thursday, February 26th, 2009Kung blogger ka at araw-araw ang posting mo sa iyong eberlabing blog, Eto lang ang dahilan nyan:
1. Maaring isa kang masipag na blogger na kahit tulog e nagtatype.
2. Isa kang makabayan and you’re out to rule the world.
3. Isa kang talented na writer at nakakapagsulat ka ng wantawsan words per minute. Yung tipong wala nang “on da sekond tot” kapag nagiisip ng idea. Sa sobrang talentado mo e walang mali-mali sa pagtipa mo sa keyboard.
“efficiency is speed.” - sabi ng isang di ko kilalang pilosoper.
4. Ginawa kang tagabantay ng internet shop nyo at nanghihinayang ka sa oras na nakabukas ang mga computer pero wala namang gumagamit.
5. Isa kang filler sa opisina at wala ka naman talagang ginagawa dyan kundi magpalaki ng betlog. Dito mo na lang binubuhos ang lahat ng creative juices na meron ang utak mo na di pa nadidiskober ng boss mo. Isa ka lang pabigat sa bulsa ng kumpanya mo at kung pano ka napasok dyan e malaking palaisipan sayo hanggang ngayon.
6. Isa kang dakilang empleyado na magaling lang talaga sumaydtrip sa blog mo habang nasa kalagitnaan ng meeting gamit ang eberepektib na ALT+TAB. Totoo yan, ilang beses na ako muntik na mahuli pero dahil sa heroics ng altab e nakaligtas ako sa amo kong pinaglihi sa dragon.
7. Isa kang bum at wala ka talaga magawa sa buhay kundi mang-urat ng buhay ng ibang tao.
Kung may iba ka pang dahilan, magcomment ka na lang para idagdag ko sa listahan. Wala lang talaga akong maisip na topic. Haay. hirap talaga ng walang ginagawa. Napaghahalata…
Kwentong Clark Part 2
Wednesday, February 25th, 2009
Sa tagal ko din dito sa Clark e marami na rin akong naging kaibigan na poreyner. May Australian, Belgian British pati German meron din. Malapit lang din kasi kami sa may redlight district ng fields avenue kung saan tumatambay ang mga poreyner na maniakis. Ito yung lugar sa Angeles na pinamumugaran ng mga kalapating mababa ang lipad. Ito yung legacy ng mga kano nung andito pa yung base nila. Ganda eh noh? Pumunta sila dito para mag-iwan lang ng tambayan ng mga pokpok.
Pag dumaan ka dito sa Fields Avenue, marami kang mapapansing kakaiba. 24 hours rumarampa ang mga bebot dito. Pasimple nga lang. Pagdating ng gabi, nakaparada na ang hile-hilerang babaeng kumekerengkeng sa kalsada para makuha ang atensyon ng mga poreyner na dumadaan. Kanya-kanya sila ng diskarte. Pakapalan ng make-up saka pabonggahan ng suot. Pataasan din sila ng mini-skirt at konting ihip na lang ng hangin e mag-hehelow world na ang bonggang-bonggang kuyukot ng mga hitad. Grabe din sa projection ang mga itech sa pagpapakita ang maskulado nilang mga legs. Para sa mga hindi nakakaalam, mas trip ng mga puti dito yung mga babaeng exotic. Yun bang parang ginulpi muna ni Pacquiao ang mga pagmumukha. Napagkamalan ko pang bouncer yung isa nung minsang dumaan ako.
Minsang pauwi ako, narinig kong nagtatawaran sa presyo yung isang poreyner saka isang pokpok sa isang sulok. Eto usapan nila:
Poreyner: “Hey yo! wazzup girl, how much?”
Pokpok: “Wantawsan pesos only joe.”
Poreyner: “That’s not fair, P600″
Pokpok: “No, wantawsan onli”
Poreyner: “Why is it so high? You’re no different from the other girls!”
Pokpok: “Bat I swallow!” [with matching Manny Pacquiao accent to the tune of: Extrem Majek Seng]
Natatawa na lang ako minsan. Kaya pala mahal kasi may “swallow” pang nalalaman ang lola nyo. Ano kaya yung isuswallow nya? hehe. Para akong nanonood ng infomercial sa TV. Hinihintay ko ngang sabihin ng bebot yung, “But wait! There’s more!”. Wag lang siyang maging hamburger na parang kabuteng nagsulputan sa bawat sulok ng Maynila. Pano kaya magiging dialogue ng mga bugaw pag nagkaganun? Ganito: “Oy pekpek kayo dyan! Bagong paligo pa! bili na! bili na! buy one take one!“. ayus. Kala mo bumibili sa talipapa.
Madami pa ako kakaibang karanasan dito kaso nga lang di na pwedeng isulat. Nakakaawa minsan yung ibang kababayan natin dito. Madami akong reklamo sa buhay pero matatauhan ako pag nakikita kong may mas malala pa pala yung kalagayan kesa sakin. Mas magandang magpasalamat na lang lagi kay papa Lord kung anuman ang meron.
