Tabo

Paggising ko ngayong umaga,

Takbo agad sa kubeta

Naupo sa trono, sabay pito.

Sumilip sa balde, wala ang tabo.

Haynaku naman, pano huhugasan?

Pwet na malagket, wala nang atrasan!

Tingin-tingin sa gilid baka adyan.

Ngunit wala! di na masilayan.

“Ala na ba talaga?” aking tanong.

Yaring pwet ay tila umurong.

Ayaw na bumuga sa pag-aalala,

Problema talaga, nalintikan na!

Hanap na lang papel, naisip ko.

Tingin-tingin ulit sa loob ng banyo.

Sa isang sulok aking nakita.

Isang lumang dyaryo na nakabukaka.

Naibsan ang aking pag-aalala.

Ang tagapagligtas ay andito na!!!

Tinaas ko na ang aking kamay

Upang abutin ang dyaryong pasaway.

Ngunit kalauna’y aking napagtanto

Di ko pala abot, makapangyarihan dyaryo.

Napilitang tumayo upang kunin sa taas.

Ngunit bago maabot, ako ay nadulas!

Sumemplang sa sahig, pwet ko’y gasgas.

Araguy! ansaket! buto yata’y kumalas!

Buti pa sana, sa bukid na lang nagbawas.

Doon sa gitna, madaming pamunas.

May fresh air pang bumubuga sa pwet na malagkit

Sa uulitin na lang, nang di ako magalit. 

PS. Kung nagtataka ka dahil wala ang tabo dun sa picture sa taas. Malamang di mo binasa ang tula ko. Pakihanap na lang yung tabo.