The artist

I was just browsing through the internet when I saw an article about my former classmate Kirby Roxas. Nainspire tuloy akong i-post itong doodle ko na naipost ko na rin dun sa nacomatose kong unang blog. Wala lang. Matagal ko na kasing tinakwil ang pagiging artist ko. Pero kahit ganun ang pinaggagawa ko, eto pa rin at parang may kung anong pwersa ang humihila sakin kung saan ako nanggaling. Paksyet na malagket kasi, anlayo ng trabaho ko ngayon sa pinag-aralan ko nung kolehiyo.

Nakapag-exhibit na siya ng mga paintings nya. Galing! Kasabayan ko lang ito dati nakikipagbalyahan sa pila ng enrollment sa FEU IARFA. Ngayon e pashow-show na lang sa mga exhibit[hindi ito show tulad ng iniisip mo dear reader na manyakis,wala sa cyberworld ang usapan natin]. Kapareho ko lang siya dati na mukhang ermitanyo sa pananamit at sa porma[longhair pa ako nun at mahilig sa butas na pantalon]. Huli kaming nagkita nung 2007 at ahem, ahem…maasim pa rin si parekoy. Anderstandabol naman kasi kalaban mo sa pagpipinta ang pasma. Masisira ang pulso mo kapag naligo ka agad pagkatapos ng halos bente kwatro oras na pagpipinta. Asyd prom dat, mukha pa ring ermitanyo ang poreber pasyoneyt na artist kong kaibigan[ganyan din ako dati bago ako nahatak ng korporeyt world at napilitang mag-anyong tao para magkapera].

 Ngayon, beri saksespul na siya sa industriya ng sining bilang isa sa kinikilalang contemporary artist. Kasabayan nya ang isa ko pang klasmeyt na si Parker Encisa. Mga multi-awarded artist na silang matatawag. At least nabubuo na nila ang kanilang Personal Legend na tinatawag ni Paulo Coelho. I just witnessed a proof that when you love what you’re doing, no one can stop you from achieving your dreams.

On da sekond tot, napaisip ako sa sarili ko, hindi na yata ako nag-eenjoy sa career ko. Gusto ko bumalik sa pagpipinta.Oo, tama. Uumpisahan ko na bukas pinturahan yung bubong ng kapitbahay ko. Pera din yun. hehe.