90’s Came Back At The Eraserheads’ Final Set Part 2

San na nga ba yung huling kwento ko? Itutuloy ko lang yung naudlot kong eheads story namin.

Hindi na ako masyadong magkukwento tungkol mismong sa eheads dahil madami nang article na sinulat ng ibang manunulat. Kung isusulat ko pa ulit lahat eh malamang maduduling ka na sa kakabasa kasi pare-pareho lang naman ang nilalaman. Magkakaiba lang ng pagkakasulat. Yung adbentyur na lang namin mismo papunta at during the concert ang pwede kong pagdiskitahan ikwento.

March 7. Sabado. Afterlunch…

Pagkatapos kong mabalitaan kay Pugin na may ticket na. tinawagan ko agad si Kanutz [kalbo] at naverify ko nga na totoong may ticket. Napaisip ako, nadisgrasya ko na yung pambili ko ng ticket kahapon sa pag-aakalang di na kami matutuloy. Ubos na laman ng ATM ko. Sabado at sarado ang bangko ko so di ko magagamit ang passbook. Pag ginamit ko pa ang natitira kong cash on hand eh mamumulubi na ako kinabukasan. Haay! Talaga naman kung kelan may mahahalagang pangyayari na di dapat palagpasin e dun pa tumatayming ang kamalasan. Bahala na!

Magkita-kita na lang daw kami sa MOA sabi ni Pugin. May susunduin pa daw kasi siyang tsiks. Naks! Pag tsiks talaga pinag-uusapan, di pahuhuli itong damuho. 

Sabi ni Kanutz daan na lang daw ako sa bahay nila ng 4pm. Si Jermyn naman ay nasa Laguna pa. Hahabol na lang daw. Si Jermyn kung hindi nyo naitatanong ay siyang laging late dumating sa grupo kada may pagpupulong[as in inuman] kaming gagawin magbabarkada. Ebersins nagsimula ang samahan namin, walang palya, late siya dumarating. Tardy Boy ang tawag namin sa kanya. Kung maiksi ang pasensya mo e mabubulok na lang yung kulangot mo sa ilong pero di talaga darating ang kabrones na ito sa oras na pinag-usapan.

Sa pagkakataong ito, maganda ang strategy na ginawa ni Kanutz. Sinabi nya kay Jermyn na 6:00pm mag-uumpisa ang concert. Epektib!

Tumakas ako sa opisina bandang 3:30 ng hapon. Nag-MRT na lang ako papunta kina Kanutz sa Cubao kasi masyadong matrapik sa EDSA. Ayoko lumagkit ang betlog ko sa pagkainip. 4:00pm andun na ako sa bahay nila.

Maya-maya may text galing kay Jermyn. Andun na daw siya sa MOA. hehe. Makakaganti  na rin kami. Siya naman ang paghihintayin namin.Bwahaha! [mala-demonyong tawa ni Turong Pajo]

6:00 pm. Mall of Asia

Dumating kami ni Kanutz sa MOA bandang alasais na ng hapon. Nagkita-kita kami sa may Mcdo. Maya-maya dumating na rin si Pugin kasama ang tsiks nya. Pinakilala nya muna sa tropa tapos pinalayas na rin. Di pala pwedeng sumabay samin yung tsik kasi sa GOLD yung ticket nya. Medyo timawa kami kaya pangsilver lang dala namin. 

Pagkatapos ng mahaba-habang kumustahan e kumain na kami dun sa restoran na malapit. Nakalimutan ko ang pangalan ng restoran na yun. Basta parang katunog ng Binalot pero hindi.  Ayun, nung mabusog na e dumiretso na kami sa concert scene.

Anghaba ng pila. Di mo alam kung saan yung Silver A sa Silver B na entrance. Tanong-tanong na lang kami para di halatang mga tanga kami pagdating sa mga ganitong concert. Anlalaki ng katawan ng mga bouncer. Para bang pinaparamdam na anytime pwede ka nilang i-headslam oras na gumawa ka ng kalokohan sa loob. Scary…

Muntik na ako magkaproblema pagdating sa entrance. Bawal pala ang mga belt na may malalaking bakal. Nakupo! Bakal pa naman ang belt ko. Yung lalake sa harap ko ang unang sinita. Kasinlaki kasi ng shield ni Alexander The Great yung belt nya. Akala mo susugod sa gyera ang kabron. Wala siyang nagawa kundi tanggalin ang humongous belt na dala-dala nya. Ikaw ba naman ang sasalubungin ng isang dosenang mga monster na bouncer, tingnan ko lang kundi tumiklop yang buntot mo.

Ako na sumunod. Nakakatakot ang muscle nung bouncer na tumingin sakin. Anlaki ng manboobs nya. Muntik na ako mattempt lamasin. Ahahay! “ahem,pre! siga to!” Kinapkapan ako mula paa hanggang ulo. Nang mapadaan siya sa crotch area ko, bigla siya natigil. Kala ko pinagnasahan nya si Brownie ko. Ready na sana akong ipagtanggol ang aking puri up to da last breath pero naghunusdili ako. Ok, I’m oberreacting. Yung belt ko pala ang problema. Sinukat yung belt ko[buti hindi si Brownie ko] at pagkatapos ng mahabang diskusyon sa kasama nyang bouncer, pinayagan na rin ako pumasok. Bawal din ang bottled water kaya no choice ako kundi iwan ang dala ko.

 Ayun, nakapasok na kaming apat. Andaming tao.Puno na yung area namin. Kanya-kanya nang diskarte para lalong mapalapit sa bandang harapan. Lintek, kala ko naman malapit na sa stage yung SILVER A. Yun pala ay parang langgam na lang din ang tingin mo sa performer. Buti naman at nilagyan nila ng malaking video screen sa harap. Maliban doon, naglagay din sila ng individual na video screen para sa bawat myembro ng banda. Bongga! Buti naman para kita mo pa rin ang bawat isa sa kanila kahit malayo.

Pang-inis lang yung booth ng SMART. Wala namang problema kung kayo isponsor eh, maintindihan namin. Pero wag naman yung overkill ang pagpopromote ng produkto. Paulit-ulit na nga siya pinapalabas sa video ng commercial nila, nilagay pa nila yung booth nila sa harap pa mismo ng audience. Eh di kawawa naman yung nasa gilid na naharangan ng lintek na booth na yan. Dun kami nakapwesto nung una. Paker, wala talaga kaming makita kundi puro bubong. Kulang na lang itatoo ng Smart ang logo nila sa noo ng bawat tao sa loob ng concert area para lang bigyan ng emphasis na sila ang isponsor ng concert. Asar.

7:30 pm.  Ilang minuto na lang bago magstart ang concert.

Pakiramdam ko, taon ang bawat minuto.Excited kaming lahat. Singit pa rin kami ng singit hanggang sa makarating sa medyo harap. Ayus, pwede na. Maya-maya, bumungad ang maalindog na si Anne Curtis kasama ang ibang Host ng concert. Biglang tinamaan ng kamaniakan si Kanutz pagkakita pa lang sa nakakasilaw na legs ni Anne. “Pare, wow! hita pa lang ulam na…”, sabi ng hindot. Deadma lang ako. Mas nanaig ang amoy ng katabi ko kesa sa libog. Sari-saring amoy na ang sumisilindro sa ilong ko. Nahilo ako sa tapang ng anghit ng nasa tabi ko. Pakiramdam ko’y natrap ako sa ilalim ng poso-negro. Eeeewe…isa pa. Eeeeewe. Leche siya.

Habang naghihintay ang mga tao e konting pasakalye muna ang mga host. Ok na sana kasi anggagandang chick din ng kasama ni Anne Curtis. Engkaso nagsingit pa sila ng kelot na tamang asar lang ang pinagsasabi. Di ko alam kung jologs o ano ba papel nya sa stage na yun. Daldalan sila ng daldalan. Palitan sila ng plug sa mga isponsors. Nang magsimula nang magsalita yung lalake, nagsisigawan ang mga tao. BOOoOOoOoo!!!!

Kita mo sa mukha ng lalake na gusto nya nang umeksit sa sobrang asar sa mga audience pero pinilit nyang tapusin ang trabaho. Buti na lang makapal ang mukha ng damuho.

7:55 pm

Eto na. Nagsimula na ang count down. Z…Y…X…W…V…U…T………..e

Biglang umilaw. Magasin. ito ang opening song ng Eheads.Sigawan ang mga tao. Syempre nakisigaw din kami. Medyo asar lang ako dun sa mga chick na nasa likuran ko. Akala ko sasabog na eardrum ko sa lakas nilang tumili. Nakikisabay pa ang mga boses nilang sintunado sa kanta ni Ely. Bwisit, wala tuloy ako maintindihan sa kanta.

Eto list ng songs sa Final Set Concert:

1st Set

• Magasin
• Walang Nagbago
• Maling Akala
• Maskara
• Poormans Grave
• Waiting For the Bus
• Huwag Mo Nang Itanong [kinanta ni marcus, ginawang reggae with a twist. ayus to!]
  
• Slomo
• Alkohol
• Insomya
• Torpedo

Natapos ang unang set. Pahinga sila ng mga 20 minutes siguro bago sumalang ulit. Pagbalik nila, iba na ang set-up. Acoustic naman. Eto mga kanta sa sumunod na set:

2nd Set

• Julie Tearkerky
• Tikman Ang Langit
• Wishing Wells
• Fine Time
• Kailan
• Pare Ko
• Back 2  Me
• Trip To Jerusalem
• Spolarium
• Overdrive

Nang tinugtog na ang mga sumunod na kantang to, alam ko nang malapit na matapos.

Encore

• Super Proxy
• Minsan
• Alapaap
• Kalideoscope World [wala talaga sa set list ito pero tinugtog para kay sirFrancisM]
• Ang Huling El Bimbo

Nagbigay pugay din ang banda kay Sir FrancisM. kinanta nila yung chorus ng Kalideoscope World. Mas ok sana kung binuo nila pero understood naman kasi biglaan ang pagkamatay ni FrancisM. Di siguro napraktis. Pero ok lang yun. Ang importante, di nila nakalimutan. Medyo dramatik yung part ng Huling El Bimbo. May mga special effects pa silang ginamit tulad ng fireworks display at pagbuga ng confetti sa ere. Astig! Pang-finale yung pagsunog ni Ely ng Piano na ginamit sa STICKER HAPPY album nila. Medyo nahirapan pa sumindi yung lighter. Siguro mahangin sa stage. Nagpiano sandali si Ely bago tuluyang sinira yung piano. Tinadyakan. Tumalun-talon. Sabay sipa ulit.

Habang naririnig ko ang kantang kinamulatan ko mula nung hayskul kaming magbabarkada, unti-unting dinadala ako ng himig pabalik sa panahon kung kelan wala pa kaming pakialam sa mundo.  Kung kelan ang buhay ay simple lang. Kelanma’y hindi na babalik ang panahong iyon. Tinangay na rin sila sa pagtatapos ng kanta ng minahal naming banda ng aming henerasyon. 

Eto ako’t kasama muli ang mga kababata kong matagal kong di nakita’t nakasama. Hindi ko alam kung maluluha ako sa mga sandaling iyon. Pinigilan ko.

Sa wakas natapos din. Akala ko magkakapulikat pa ako. Tatlong oras din ako nakatayo. Sumabay na kami sa pila palabas ng gate. Paglabas na paglabas namin, biglang bumalik ang banda. Nabitin yata. Sabi ni Ely,” Three more for the road!”. Akala mo nakikipaginuman lang sa kanto. Eto yung mga sumunod na kanta:

Three More For the Road: (impromptu jam)

• Ligaya
• Sembreak
• Toyang

Hindi na kami pumasok ulit. Nakinig na lang kami sa labas habang nagyoyosi. Sumalampak na lang ako sa kalsada. Naupo na lang kami. Di na talaga kaya ng mga paa namin. Umuwi na kami pagkatapos nun at tinuloy ang after party session. Nakarating kami sa bahay nila Kanutz bandang 11:30 pm. Bili agad ng Redhorse. Inuman kami hanggang alasais ng umaga.

May konti akong picture na naitabi. click mo.

Camera shy ako eh. Yan lang ang nakayanang ipakita ng konsensya ko. hehe.