The Graduate

“I never let my schooling interfere with my education”-   Mark Twain

Madami na namang estudyante ang nagtapos sa taong ito. Nadagdagan na naman ang mga tambay ng lipunan. Dibale nang alang trabaho, basta may diplomang ididisplay sa dingding ng bahay. Yan kasi ang premyo ng ating mga magulang na pwede nilang ipagyabang sa tsismosang kapitbahay. Ego trippers din ang mga parents natin. haha. ”oy yung anak ko nakatapos ng engineer.” Kala nyo pinagtapos kayo para gumanda buhay eh noh? Hinde. Haha. Napansin nyo ba na kada may family reunion e nagpapataasan ng ihi ang mga magulang natin?

Bidang magulang 1:“oy si junior ko graduate na ng engineer yan!”

Bidang magulang 2:“san siya ngayon nagtatrabaho?”

Bidang magulang 1:“oo pogi ang anak ko.”

‘nlabo ng sagot.

Nung estudyante pa lang ako e madalas kong marinig ang pangaral ni ermat. “anak, mag-aral kang mabuti para makahanap ka ng magandang trabaho.” Teacher kasi ermat ko kaya sa araw-araw na ginawa ng Diyos e ito ang pangaral nya sakin.

Ok naman ang pangaral na yun. Isinapuso naman namin ng utol ko. Kaya nga yung kuya ko e gumradweyt sa UP. Suma.

Suma-sampung taon bago siya  nagtapos. Sa di namin malamang dahilan e sumaydway muna si kolokoy. Nagpakadalubhasa sa kalokohan. Sumali sa fraternity at nadyaryo pa sila sa kasagsagan ng frat war sa kanilang campus noong dekada nobenta. Muntik na makickout at nawalan ng gana sa pag-aaral.

Sabi ko sa sarili ko. Di ako tutulad kay kuya. Ayokong umabot ng sampung taon sa kolehiyo. Mahirap yun kako. Ayun, gumraduate ako.

Magna.

Magna-nine years ako sa kolehiyo. Haha. Di naman. Juk unli. Six years lang naman. At least di pa rin ako umabot ng sampung taon tulad ng kay utol. Anggandang achievement para sakin. Natupad ko ang pangarap kong di matulad kay utol. Di nyo naitatanong, nasa lahi talaga namin ang nagtatagal sa kolehiyo. May mga tito kasi ako na inabot ng sampung taon. Kelangan may magmana. Kami ng utol ko ang sumalo sa tradition. Haha.

Nakaapekto ba yun sa kinahinatnan ng buhay namin? Ewan. Andun kasi yung stigma na kapag hindi maganda ang academic record mo sa kolehiyo e wala ka nang future. Yun kasi ang turo ng mga magulang natin. Sa kaso namin, we broke the myth. Hindi totoo yun. Mukhang napaganda nga epekto nun sa kapatid ko dahil isa na siyang Manager ngayon sa kumpanya ni Danding. Maayos na ang buhay. Ako na lang yata ang hinde. Hehe.

Bago nadedbol si ermat nung bata ako, pinangako ko na tatapusin ang pag-aaral kahit anong mangyari. Nag-aaral din naman ako nun. Di nga lang ako yung tipo ng estudyante na bahay-paaralan. Hanggang sa mabarkada at muntik na tinamad makatapos. Medyo nahimasmasan lang ako sa huli nung maalala ko ang pangako ko kay ermat. Mahirap na, baka bigla akong dalawin nang wala sa oras. Ma, peace tayo. Haha. Sensitib pa naman ang mga balahibo ko pagdating sa bagay na yan. Bigla na lang nagsisitakbuhan. Nauuna pa sakin pag multo na ang usapan.

Sinasabayan ko pa rin naman ng konting gimik yung pag-aaral. Katwiran ko kasi e minsan lang ako magiging estudyante. I might as well enjoy it. Kelangan ko din kumerengkeng ng konti noh? “Sayang ang Miles!” sabi nga nung isang credit card company.

Masipag ako pumasok nun na kahit bangenge pa ako dun sa inuman e go pa rin ako sa klase. Kahit lasing, pumapasok pa rin. Ganun ako kadedicated sa school. Mataas pa rin naman ang mga grades ko nun. Di nga lang ako nagfufull load. May mga raket kasi ako dati saka lintek ang enrollment sa FEU noong andun pa ako. Pabago-bago ng curiculum lalo na sa institute namin. [ayan, nangatwiran pa ako e noh?]

Nagtaka na nga lang ako nung nagsimula na ako mag-apply ng trabaho. Karamihan ng may-ari ng kumpanya na inaplayan ko e puro mga college drop-out ang may-ari. Pinilit kong tapusin ang kurso ko para magtrabaho sa boss na hindi nakatapos ng pag-aaral. Anak ng kunehong baog! Anggaling. Hindi ba insulto sakin yun? Si Bioniclugaw, college gradwet tapos magiging alila ng isang high school gradwet lang?! Watdafak. Parang may mali yata.

Dahil dun, nagsaliksik ako. Nalaman ko na si Bill Gates pala, na pinakamayaman sa buong mundo, ay college drop-out. Maging ang mga tycoons natin dito sa ‘pinas tulad nila Henry Sy at Lucio Tan ay di rin pala nakatapos. Saludo ako sa mga taong ito. sa kabila ng kakulangan nila sa edukasyon, nagawa pa rin nilang magtagumpay sa buhay. Nagkamali ba ng payo ang aking mga magulang? Ewan.

“It is hard to fail, but it is worse never to have tried to succeed.”
Theodore Roosevelt

Ang mali siguro ay kung tinatapos mo na ang edukasyon mo paglabas ng unbersidad at magpadala sa takot na magkamali. May mga tao kasing ganun. Masyadong nakulong ang utak nila sa traditional na eskwelahan. Ayaw na matuto ng panibagong kaalaman. Bakit ko nasabi ‘to? May kilala kasi akong ganun. Nag-aral ng mabuti. Nagtapos. Nakahanap ng magandang trabaho na malaki ang sweldo. Nagkapamilya at nagkaroon ng mga anak. Pagkalipas ng dalawang dekadang paninilbihan sa kumpanyang pinasukan, nagsara ang kumpanya. At sa edad na kwarenta, tumambay na lang sa bahay. [Isipin mo yun? Kwarenta pa lang, isinuko na agad ang pangarap? Ano akala nya, baldado na siya?] Hindi na naghanap pa ng kabuhayan. Saan na napunta yung sweldong malaki? Wala. Gumastos nang gumastos. Akala yata walang katapusan. Hindi na nakapag-ipon.

May mas malaki pang unibersidad pagkatapos ng kolehiyo. Iyon ay ang iskwelahan ng buhay. Talo ang duwag at ayaw sumubok. Hindi iyon natatapos hangga’t hindi pa pumantay ang iyong dalawang paa at pinaglalamayan ang iyong betlog ng asawa mo. Bagsak ka pag mahina ang loob mo. Walang class card dito. Makikita ang grado mo sa bilang ng taong makikipaglibing sayo pag kinuha ka na ni Lord.

I wrote this poem few days before I finished my thesis. I had it printed at the back of my thesis book during my last days at the university. Very mushy but what the heck, ganun talaga ang mga paalis na ng school. Nagiging emotional.

Dreniskus

There is a journey way ahead of time, open it up and you will see. Let us plant a new beginning today, initiate the first step of glory. Through the barricades we should come to make things happen. Proclaim the spirit’s desire, conquer the King’s den.

Illuminate the path for a glimpse of courage against cowardice. The dark rain seems so vague for the daring heart’s bliss. Put the blueprint of valor beneath, the rising sun comes sooner. Do not be afraid to wait, it’s just a single step longer.

Now is the time to look! The chance is near the periphery… Throw the wicked thoughts of defeat to shear emotions of victory. Cry for the pains of struggle. Nevertheless, carry the eagle’s boldness. Bring the new blood of hope, and be the best you can be.

-Bernard Dreniscus Bautista, 4:08 am March 20, 2003

Speaking of education, CONGRATULATIONS sa high school barkada kong si Atty. Antonio “Bingbong”  Ladera IV. Isa na siyang Abugago, este Abugado. Lumabas na ang resulta ng BAR Exam nung isang linggo at isa siya sa pumasa. Ayus! Libre na panotaryo ko!

Cabalen. Wow! Sarap!

Kumain kami ng mga prens ko sa Cabalen sa West Avenue kahapon. Kagagaling ko lang nito sa pagpapakapokpok sa mga poreyner nang makatanggap ako ng shining, shimmering, splendid GC mula sa isang bayaning[o matakaw lang?] kaibigan. Syempre pag libre na ang usapan e mabilis ako rumesponde. Kahit galing pa ako sa kasuluk-sulukan ng kagubatan ng Basilan e susugod talaga ako makatikim lang ng libre.

Masarap ang mga chibog. Kung nagsawa ka na sa mga ulam sa Mcdo at Dyalibi, eto ang bagay sayo.  Mga lutong bahay na tama ang timpla. Eat all you can ang drama ng restaurant. Irerekomenda ko talaga ang Cabalen para dun sa mga may healthy appetite [read:matakaw]. Sulit talaga.

Nung nasa Pampanga ako, dito kami lagi chumichibog kapag trip naming kumain ng mga barkada ko. Wantusawa. Sarap!

Tip ko lang kung gusto mong kumain sa Cabalen. Ireserve mo yung bituka mo few hours before ka pumunta. O kaya kung matindi ang iyong kapangyarihan, gayahin mo si Mahatma Gandhi ng India at magpakagutom ng humigit kumulang sa isang buwan. Sa paraang iyon masusulit ang iyong punta. Apordabol at risonabol din ang presyo ng mga menu nila. Pero di ko na babanggitin. Its up to you to diskober para may konting surprise. haha. Ang totoo, nakalimutan ko lang talaga.

Inabot kami ng tatlong oras bago umalis. Sinuyod muna namin lahat ng chibog para nga naman sulit. hehe. Siniksik ko nang todo yung mga pagkain na pumapasok sa bituka ko para magkasya. Parang biyaheng Cubao-Quiapo na jeep. “Meron pa! sakay na! lalarga na! Konting singit lang mga friends, isa pa sa bandang appendix!” May  ganun.

Bumili naman ako ng mga paninda nilang pasalubong para nga naman di dyahi. haha. Inabuso kasi namin ng todo yung menu.

Mukha akong nireyp ng sandosenang kuneho sa itsura ko dito. Wala pa kasi akong tulog. Nakarinig kasi ng libre kaya sumugod agad. haha. picture 1: ako kasama mga prens ko, round 1 chibugan. picture 2: kasama pa rin mga prens ko, round 2 chibugan.

Seryoso, bisita kayo Cabalen. Masarap talaga. [Nangangarap maging endorser, haha.]

Eksena Sa Office Kubeta

Maiksi lang tong entry na ‘to pramis. haha.

Nagstart na pala ako dun sa bago kong trabaho. Pucha, sa buong isang linggo kong pakikipagputahan at pakikipagtagisan sa nosebleed inglishan, panay ang ihi ko. Di ko alam kung epekto lang ito ng mala-antarktikang lamig ng aircon o talaga lang maluwag na ang pototoy-matres ko.

Medyo naweirduhan lang ako dun sa kubeta ng office namin. Sa dami ba naman ng puta sa kumpanya namin e naisipan lang nilang maglagay ng isang bonggang-bonggang C.R. na iisa lang din ang bonggang-bonggang cubicle. Isa lang din ang inidoro. Kaya pag bigla kang natae sa alanganing oras e…goodluck na lang. Napansin ko lang na kada pasok ko sa CR e laging may tao sa inidoro. Laging nakasara yung pinto. Hinanap ko kung may exhaust fan yung CR, wala. Hindot na yan, kelangan ko munang suminghot ng malalim bago pumasok sa kubeta. Naging bulung-bulungan tuloy sa opisina ang mga eksena sa kubeta.

Naging ugali naming sumilip sa ilalim at alamin kung ano itsura ng sapatos nung tumatae sa loob. Madaming sikretong nabunyag. haha.

Eto, atin-atin lang to. Pag tumatae ako sa kubeta ng opisina, hihintayin ko munang wala akong kasabay sa loob bago ako pumasok sa pintuan ng inidoro. Ganun din pag tapos na ako tumae at kelangan ko nang lumabas. Mahiyain lang siguro ako at ayokong ipagsigawan sa buong mundo na ako yung tumae sa may masangsang ang amoy na jerbaks na yun. Ewan ko pero halos lahat ng tumatae sa kubeta namin e ganito rin ang strategy. Minsan nagtrip ako. Pagkatapos kong dyuminggel, napansin kong may tumatae pala. Alam kong tapos na siya kaya naisipan kong tumambay muna sa loob. Matagal pa naman ang breaktime ko.Gusto na yata lumabas ni  boytae pero nahihiya yata. haha. Pakiramdaman to the max. 15 mins akong tumambay dun kasama yung ibang kakosa ko. Pinagtripan namin yung tumae. Pucha, talagang ayaw lumabas. haha. Nagkukunwaring tumatae pa rin. Hanggang sa mapagtanto niya siguro na wala kaming balak umalis at malelate na siya sa shift nya. Napilitang lumabas. Nakayuko siya palabas. Nagmamadali pero may kasamang pasimpleng dagger look na tingin sa grupo namin na parang sinasabing “tatae rin kayong mga hayop kayo!“. haha.

Nung Martes break time namin. Haba ng pila sa opis kubeta. Maya-maya may taga kabilang account na nagmamadaling pumasok sa kubeta. “Oops! may pila ‘pre.” sabi nung kasama ko. Di mo maipinta ang itsura ng puta. Pawis na pawis. Namimilipit. Salubong ang tuhod. Sabi nung kasama ko,”‘pre tatae ka? mauna kana.” “ako? hindi ah!” Pakunwaring sabi nung puta. Ikot-ikot sa pwesto. haha. In denial pa daw. Nahihiya din pala ang wetpaks.  Maya-maya lang nagmamadaling pumasok na sa inidoro kasabay ng dumadagundong na sound epeks na pang-Malabanan Excavation ang dating. After 10 minutes, di na naman mapakali. Ubos na pala toilet paper sa kubeta. haha. Walang pamunas.

Naiilang akong gumamit ng toilet paper pag jumejebs. Para kasing may malagkit na naiiwan dun sa balbas ng ass ko. Oo may balbas din ang ass mo, kapain mo meron. Pramis.

Bounce Back You Scum!

“But there is suffering in life, and there are defeats. No one can avoid them. But it’s better to lose some of the battles in the struggles for your dreams than to be defeated without ever knowing what you’re fighting for.” -PAULO COELHO

Matagal ding walang update itong lungga ko. Naging busy kasi ako nitong mga nakaraang araw. Lilipat na kasi ako ng kumpanya. Iiwan ko na ang Pampanga kung saan ako naglagi ng halos dalawang taon. Di na ako masaya sa mga nangyari. Mahirap iexplain. Basta. Ayoko na makita ang pagmumukha ng isang gunggong na poreyner na kasama ko dito sa kumpanya namin. Kelangan ko nang umalis bago pa ako makagawa ng di kanais-nais. I heb to start ol ober agen. Para akong naglaro ng Final Fantasy X. May nakaligtaan akong item sa unang lebel kaya kelangan ko ireset. Di ko kasi matatalo ang monster kung wala yung item na yun. Bagong pakikipagsapalaran na naman. Sa mga di pa nakakakilala sakin, isa akong hilaw na negosyante. Struggling entrepreneur.

Two years din akong tumira sa land of sisig and keni-keni. Dito ako nakipagsapalarang magsimula ng negosyo kasama ang mga switik at magulang na poreyner partners. Nagsimula ako sa pagiging middleman ng mga consumer products. Benta-benta muna ng anik-anik hanggang sa makaipon ng konti at magkaroon ng network of contacts sa iba pang raket. Maganda nung una ang takbo ng negosyo. Maayos lahat at masaya. Hanggang sa biglang humagupit ang bagyong nagsimula sa bansang Estados Unidos. Anggaling ng tayming. Kung kelan nag-expand kami ng operation at gumastos ng malaki, dun pa sumabay ang crisis. Hindi namin naanticipate ang future. Aba’y nautot lang si Uncle Sam e halos hindi na makahinga ang lahat ng kumpanya ng mga bansa sa buong mundo. Anak ng pepe naman na bagong ahit. Damay pati kumpanya naming toddler pa lang at nag-uumpisa pa lang gumapang. Di pa nga marunong magpahid ng sipon e nilagnat kaagad. Bangag.

Pag ganitong crisis, dun mo malalaman ang tunay na character ng isang tao. Nasa sa iyo na lang yan kung gagamit ka ng matinong strategy na mahirap iimplement or tutulad ka sa karamihan na gagamit ng panggugulang at panlalamang sa kapwa para lang i-save ang kabuhayan. Dun ako nahirapan dahil di kaya ng konsensya ko ang manlamang sa kapwa. Di bale nang konti kita basta marangal. Pinili kong umalis kesa madungisan ang aking puri.

Sa mundong ginagalawan ko, mataas ang level ng stress. Konting maling decision mo lang kasi, masisira lahat ng pinaghirapan mo ng ilang taon sa loob lang ng ilang araw. Para kang nilalagay sa death row araw-araw. Samahan mo pa ng magugulang at mandurugas na mga mga kasosyo, nakow! sa kangkungan talaga ang bagsak mo.

Naloko. Naonse. Nadugas.

Di ko na ikukwento ang kabuuan ng mga pangyayari kasi kada iniisip ko eh napapamura ako ng sanlibong beses. Pagod na ako magmura. To cut the story short, nagulangan, nadugas at nauto ako kasama ang iba ko pang karaket ng isang poreyner partner. May nangyaring pagdaybert ng pondo. Sinamantala ang crisis para gulangan ang mga kasama sa negosyo. Akala ko yung mga politicians lang natin ang pwedeng gumawa nun dito sa ‘pinas, di pala. Myth lang pala yun. My mga mandurugas din palang poreyners na masyado nating sinasamba para lang magnegosyo sa ating bansa. Pistingyawa! Masyado ako nagtiwala. Dapat pala inaply ko ng konti yung ibang principles ni Machiavelli. Kaso di ko yata kaya yun. Magiging tamang praning naman ako lagi pag ganun. Ano ko, nakasinghot ng katol?

Di ko na rin babanggitin ang nasyonalidad nitong hinayupak na nandugas samin. Baka pag-isipan pa na racist ako tulad nung chinese journalist na umalipusta’t nang-insulto sa mga pinoy. Basta galing ang hinayupak na poreyner na ito sa lugar kung saan malalaki ang pototoy pero hindi naman sintigas ng pinoy ang kargada. [Talagang kelangan pa iempasayz na matigas,hehe] Katabi siya ng bansa ni Uncle Sam. Upper North near the equator 20 degrees latitude.

Hindi ko na nahabol ang pera ko. Pwede pa sana pambili ng mga turnilyo ng Ferrari. Ginamitan ako ng delaying taktiks. Lawyer kasi ang hinayupak. He’s the chairman kaya makapangyarihan. Masyadong magaling magpaikot. Nadugas ako sa sarili kong bansa ng isang dayuhan.

Wala nang panahon para maglupasay ako at mag-ngangawa. It’s time to pack up, lick  my wounds and start all over again. Bata pa naman ako. May panahon pa para mag-umpisa ulit.

Bagong Trabaho

Wala akong alam na ibang trabaho para mabilis na makapag-ipon at makapag-umpisa ng panibagong negosyo. Wala ako sa posisyon para maghangad ng mataas na katungkulan sa isang kumpanya lalo na ngayon at kaliwa’t kanan ang tanggalan sa trabaho. Kaya naisipan kong pumasok sa isang…you got it right, isang BPO. Naisip ko kasi na mapapakinabangan ko ang dalawang taon kong pakikipagbolahan sa mga poreyners kung saan madami dun sa pinaggalingan kong kumpanya. Naisip ko rin na mas convenient ito sa pag-uumpisa ng panibagong raket sa daytime since panggabi naman ang bago kong work. Finally, di hamak naman na mas malaki ang kita dito kesa ibang trabaho. Makakapag-ipon agad ako. Tamang-tama dun sa bagong negosyo na naumpisahan ko nung isang buwan. Medyo kulang nga lang ako sa pondo kaya kelangang humada muna sa corporate world.

It’s a bitter pill to swallow kasi namindset ako sa umpisa pa lang na magnegosyo kahit uhugin ako pagdating sa larangang ito. Nainspire kasi ako ng Go Negosyo ni Joey Concepcion. Alam kong ito ang solution sa kahirapan. Hindi na dapat maghintay pa ng dayuhan para mamuhunan sa ating bansa. Kaya medyo masakit din sa aking madapaking ego na maging corporate slave pagkatapos ng lahat ng pinagsikapan ko nitong mga nakaraang taon. Kung dati ako ang nag-iinterbyu, ngayon bumaliktad ang mundo. Ako ngayon ang iniinterbyu. Minsan dumarating ang krisis sa buhay natin sa alanganing oras. Kelangan mabilis ka mag-adopt sa anumang situation. Ang mabagal gumawa ng paraan, talo. I have to eat my pride. Yang pride na yan ang dahilan kung bakit andaming nagugutom dito sa mundo. Wala na nga makain, taas ihi pa rin. Ayoko maging ganun. Survivor yata ito.

Sinuwerte naman na sa unang sabak ko sa pag-aaply, natanggap agad ako. Ito ang first time ko sa pag-aaply sa ganitong trabaho. 40 kaming aplikante sa batch ko na sabay-sabay dumaan sa madugong proseso ng screening. Exam. Nosebleed Englishan interbyu. Call Sim. Konting Essay. Typing speed. Etc. Etc. Di ko na maalala dahil nahilo na ako sa pagod. Pakonti kami ng pakonti habang papunta sa final screening.

Maangas yung nag-interbyu sakin. Piniga nang husto ang baon kong english. Di ko alam kung anong gagamitin kong accent. Iba-ibang nationality ang nakasama ko sa dati kong industriya. May Belgian, German, Canadian, Australian at kung sino-sino pang pabalik-balik sa aming opisina noon. Parang multiple choice na naglalaro sa utak ko ang mga accent ng mga poreyners na ito. Masyado akong naging conscious, Pers taym kasi. Kung Belgian accent, magiging parang si Arnold Schwarzenegger ang dating ko. Apelyido pa lang, nosebleed na. Di pwede. Halos pareho lang kasi tunog ng Belgian sa mga Austrian sa pagsasalita ng ingles. Kung Canadian naman eh para kang nakikipag-usap sa ngongo. Kinakain ang bawat salitang lumalabas. Bahala na sabi ko. Ginamitan ko na lang ng English na tunog kalabaw. Hinintay kong dumugo ang ilong ko. Buti naudlot. Katakot-takot na bolahan to the max. Hanggang sa matapos ko din lahat ng screening process. Sa kwarentang kasabay ko, lima lang kaming natira.

“You may now proceed to the J.O. Room.” Ito ang narinig kong sinabi samin pagkatapos matawag ang mga pangalan. Pumasok na kami sa J.O. Room. Hintayan. Pakiramdam ko kasali ako sa audition ng Pinoy Big Brother at hinihintay na lang ang ticket para makapasok sa bahay ni Kuya. Parang antagal ng bawat sandali. Bawat patak ng minuto ay parang isang siglo para sakin. Natatae na kasi ako. Maya-maya ay pumasok na yung HR Supervisor. Narinig ko ang pinakamatamis na salita na dapat marinig ng isang nag-aaply,” Congratulations, you passed all the screening process. You are hired!” Para akong nabunutan ng tinik. Umurong din yung tae ko na kanina pa nag-hehelo sa tumbong ko. Gusto pa yatang makipagselebreyt muna ng bonggang-bongga sakin bago ko siya iire. Ayos. Konting briefing from the HR personnel at pagkatapos ay kinuhanan kami ng litrato na parang papasok na sa gyera sa bilibid. Binigay samin ang envelope kung saan nakalagay ang mga dapat ayusin na requirements. Pasok na ako sa Dell. Back to Metro Manila na naman ako. Balik hebi trapik ulit.

Hanggang ngayon e malaking palaisipan sakin kung pano napunta sa Technical Support ang lalagariin ko samantalang sa Customer Service ang inaplayan ko. Basta, mataas ng isang gramo ang sweldo kesa dun sa ibang posisyon. Ok na rin. Sabi nung kasabay kong beterano na sa ganitong trabaho, baka mataas daw yung result ng exam ko. Ewan. Wala na akong pakialam dun. Basta ngayon, may pagkukunan na ulit ako ng pambili ko ng isang pack ng sigarilyo. Medyo nadeprive din ako sa yosi nitong huli. Kung minsan nakikisungkit na nga lang ako sa laman ng kaha ng yosi ni Marc, yung Australianong investor dun sa pinaggalingan kong industriya, para lang mapunan ang pangungulila ng baga ko. Ilang linggo din akong nagtiis na paistik-istik lang. Buti nagawan ko agad ng paraan. Sunog baga na ulit! Woohoo!

Ilang araw na lang at magiging bampira na ako na sa gabi nabubuhay. Watdahek! Basta may panglaman tiyan na muna ako sa ngayon, ok na yun. Saka ko na poproblemahin yung iba. I’m back in Manila and I’m happy I survived the storm. It’s nice to start all over again.

Sacrifice, a Veteran’s Tale

 Kung sacrifice din lang ang pag-uusapan, wala nang tatalo pa sa mga sundalong pinoy na nakipagbakbakan nung panahon ng pangalawang digmaang pandaigdig.

Nadisgrasya si erpat nung 2003. Nabangga. Nadurog ang dalawang paa. Habang nagbabantay ako sa loob ng kwarto ni erpat sa loob ng Veteran’s Hospital, dinala ko ang aking isketspad. Nagpagala-gala ako. Naispatan ko ang isang beterano ng World War II. Si lolo Honorato. Nabalian siya ng paa. Brittle na ang mga buto dahil na rin sa katandaan. Araw-araw kong binibisita si lolo kada dumadalaw ako kay erpat. Ginawan ko ng iskets. Pangatlong araw ng bisita ko, wala na si lolo sa pwesto nya. Nabalitaan ko na lang na namaalam na siya. Kinuha na siya ni Lord na hindi man lang natikman ang benepisyong dapat sanay maibigay sa mga tulad nyang nagsakripisyo para sa bayan.

Eto naman ang iskets ko kay erpat habang natutulog siya sa hospital. Bagot na bagot ako kaya napagtripan kong idrawing. Beterano naman si erpat ng mga gyera nung kasagsagan ng digmaan sa Mindanao noong dekada 70’s. Nakipagpatintero sa mga bala at kanyon. Nasabugan ng granada at nawala ang kaliwang mata. Naging Batallion Commander, humakot ng mga medalya at humawak ng mga mahahalagang posisyon sa militar pagkatapos ay nagretiro na may mataas na ranko. Yun nga lang, katulad din siya ni lolo Honorato. Hindi rin nakuha ang tamang benepisyo. Kahit tsikboy tong si erpat [kinalat ang lahi namin sa buong kapuluan] at mas pogi sakin ng isang paligo sa dami ng chicks, proud ako sa kanya. Ano ba meron sa man in uniform at anlakas ng appeal nila sa mga tsiks? Sino mag-aakalang anak ako ng isang mataas na opisyal sa AFP? haha. Bwakangina, kanya-kanyang trip lang yan. Eh sa ayokong mag-astang sundalo eh.

Sana ngayong kuwaresma, maalala natin lahat ang mga taong nagsakripisyo para tayo ay magkaroon ng magandang kinabukasan. Masyadong serious ako ngayon pero ayus yun, paminsan-minsan lang naman. hehe.

iskets 1: si lolo Honorato habang natutulog. iskets 2: si erpat habang natutulog. expose ang japeyks marmol na left eye na kahit tulog e nakadilat pa rin. bago pa nauso ang fake body parts na ginagawa nila Bello at Calayan, meron na si erpats. Detachable ang japeyks na left eye ni erpats kaya naman kinatatakutan siya pagdating sa inuman. Tuwing may sisigaw kasi ng “penge ICE!”, bigla nya itong tinatanggal sabay pagulong sa baso na parang holen. ayan, “EYES!”

PS. siguro napansin mo na may nakalagay na blogdrive sa iskets ko. wag mo na pag-aksayahan ng oras at wala na yan. binaon ko na six feet under. yan ang luma kong blog taon 2004. HAPPY EASTER SUNDAY!