Lagareng kabayo

Olrayt…isang mabilisang update habang nakasingit akong gumamit sa PC ng opis.wag lang sana mascreenshot ng lintek na IT. May balak pa akong magtagal dito sa trabahong to. Pucha, ambilis ng mga araw. Dinaya na naman ako ni haring oras. Akalain mong limang buwan na pala ang nakalipas nung huli kong kinalikot ang lungga kong ‘to. Salamat nga pala dun sa mga napapadaan pa rin kahit wala namang napala. O siya eto na, magpaparamdam na ako. Matindi lang talaga pangangailangan ko nitong mga nakaraang buwan kaya wala talaga akong oras bumalik sa blogosperya. Lagare to the bones ako ngayon. Isa akong callboy sa gabi at singer sa lamay tuwing umaga. tsk! Mahirap kaya yun. Dighay nga lang ang pahinga ko. Pati sa pagtulog, napapanaginipan ko pa na nagpupunta ako sa lamay. Paggising ko, wasted na wasted ang pakiramdam ko. Lecheng buhay to,pati ba naman sa pagtulog eh nagpupuyat pa rin ako. Tanginers. Anghirap talaga pag naging dead-hungry ka at slam-soil[read: patay-gutom at hampas-lupa]. Kelangan mo talagang kumayod ng todo. sus ginoo.

Lintek, kelangan ko na naman magtrabaho. pahiram muna ng dialogue ni McArthrur,” I shall return…”